tussen iets en niets - mejufferk.wordpress.com

TUSSEN IETS EN NIETS

Mijn gedachten gaan alle kanten uit en op het werk ben ik aanwezig. Soms geconcentreerd maar dikwijls ook niet. Toch ben ik blij dat ik kan gaan werken, dat geeft me wat te doen. De avonden en weekends zijn het lastigst want dan is er nog te dikwijls (te) weinig of de verkeerde afleiding. Ik lees boeken die ik liever nooit had gelezen maar ik zie even geen andere weg. Lekker geheimzinnig allemaal, maar ik krijg het zo moeilijk gezegd en tegelijk wil ik het van de daken schreeuwen. Ik wil niet dat dit een geheim blijft, het maakt me tenslotte wie ik vandaag ben én het hoort geen geheim te zijn.

Ik ben uit verwachting.

En hoewel deze zwangerschap een ongelukje was en dus niet gepland was ze méér dan welgekomen. Dat is ook geen groot nieuws, iedereen weet dat we kindjes willen. Al lang. Alles leek dus op zijn plaats te vallen want ik heb sinds februari een leuke én vaste job, D. verandert vanaf 1 december van functie en zo waren er nog een aantal dingen die écht klopten. Ik belde meteen voor een afspraak bij de gynaecoloog en werd de volgende dagen steeds blijer met het nieuws. We brachten ook onze ouders op de hoogte, we vonden het leuk dit met hen te delen en het was fijn dit geheimpje niet helemaal alleen te moeten dragen.

29 september hadden we de afspraak bij de gynaecoloog en ik was ontzettend nerveus. Honderd vragen passeerden de revue. Gaan we het al kunnen zien? Zal alles toch wel in orde zijn? Zou het nu echt al 8 weken zijn? … Maar ze zag geen zwangerschap. Ik liet nog eens bloed afnemen en het Hcg hormoon vertelde anders. Na een grondige kijk bleek het vruchtje in de eileider te zitten. Ik begon keihard te snikken, niet eens van verdriet maar door de shock. Ik moest geopereerd worden, met spoed, morgenvroeg. Ze zouden ons vruchtje en mijn eileider verwijderen en ik onderging het.

Daags nadien ging ik om 9 uur binnen en tegen halftwee lag ik terug op de kamer. Ik leek de komende 2 dagen geen gedachten te hebben, ik was enkel een lichaam dat werd geleefd. Ik was dus ook niet triest. Niet boos of somber, niet woedend. Ik was gewoon leeg. De 2 weken die volgden bleef ik thuis en waren, naast de lichamelijke klachten, best goed te dragen.

Toen ik weer aan het werk ging kwam echter de terugslag. Zo eentje waar ik nu nog niet goed mee om kan. Het leven gaat verder, ons kindje was tussen iets en niets en dat is een moeilijk gegeven. Het is uiteindelijk ook allemaal nog vrij vers en ja, het is een heuse rollercoaster, maar ik wil dit graag delen zodat je één ding zeker weet. Ja, je mag erover praten .. Ik weet ook dat ik niet alleen ben en de verhalen die ik zelf heb gelezen hebben me alleen maar geholpen, dus misschien kan mijn verhaal ook iemand een hart onder de riem steken.

De toekomst? Die zie ik positief en hoopvol in. Ik wil me de eerstkomende tijd vooral op mezelf richten. Ik probeer wat meer te plannen (want ja, afleiding), wil stilletjesaan het lopen weer opnemen en vooral leuke dingen doen. Ik wil dus echt genieten van de kleine dingen, cliché cliché 😉

Advertenties

12 gedachtes over “TUSSEN IETS EN NIETS

  1. Katrien, wat moedig van jou om hier zo over te schrijven en dit te delen met ons!
    Je mag er zeker over praten. Dit maakt onze eigen rugzak lichter want draag je de “last” niet alleen.

    Sterkte met het verwerken en zoals je zelf zegt: geniet van elk klein moment..

    Like

  2. Tussen iets en niets…ik weet wat het is. In je hoofd zag je al dat kindje voor je, jezelf als mama. Je plande de bevalling al een beetje in in je agenda.
    En dan is er plots niets meer. Maar eigenlijk was er nooit veel geweest. En toch…doet het pijn, zelfs nu ik 4 kinderen heb denk ik er soms nog aan terug.
    Leuk dat je er over kan schrijven en praten.
    Veel sterkte nog.

    Like

  3. Het raakt me, het brengt me van de wijs en het zorgt dat ik heel erg besef dat ik nederig dankbaar mag zijn voor alles wat we hebben.
    Veel goeie moed en dikke knuffel!

    Like

  4. Ik heb zelf tweelingzwangerschap verloren op 10 weken en nu, twee jaar later denk ik er nog vaak over na. Over hoe ze eruit zouden zijn gaan zien. Jongetjes of meisjes of van allebei eentje? Zoveel dromen die plots uiteen spatten. En misschien nog het ergst: het onbegrip. Want het waren nog niet echt kinderen, je was maar 10 weken ver, toch!? Dat doet nog het meeste pijn, dat mijn verdriet, net zoals mijn kindjes, niet mag ZIJN. Blij om te lezen dat ik niet alleen ben met dit soort verdriet. En het wordt heus beter, maar het gaat altijd met je mee en dat mag…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s